เมื่อก่อนผมฟังเพลงนี้ไม่ได้เลย

ผมร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ยิน(มีเด็กน้อยคนหนึ่งส่งเมลล์มาให้ผมฟัง)

ครั้งแรกที่ฟังผมเปิดเมลล์ที่ส่งมาและ link ไปที่เพลงๆนี้

ผมร้องๆและก้อร้องๆไห้แบบไม่หยุด วันนั้นทำไมไม่รู้ผมคิดถึงพ่อ

ผมอยากให้พ่อมานั้งๆข้างๆผมและบอกผมว่า พ่ออยู่ข้างๆลูกนะสู้ๆ

.....ในรถเพื่อนผมตอนเช้าที่ผมนั้งมาทำงาน

บ่อยครั้งที่เพื่อนเปิดเพราะเป็นเพลงโปรดเมียมัน

ผมไม่กล้าบอกให้ปิดเพลงนี้ ผมอาศัยเค้านั้งมาทำงาน

ผมไม่อยากฟัง ผมได้แต่แหงนหน้ามองไปสูงๆมองออกไป

นอกหน้าต่างเพื่อหวังให้น้ำตามมันไหลย้อนกลับเข้าไปอีกครั้ง

ไม่อยากอายเพื่อน หรือไม่ก้อแกล้งหลับไปเสียเพื่อตื่นขึ้นมา

ก้อแค่บอกว่าง่วงตามันเลยแดงวะ

วันนี้..ผมฟังเพลงนี้ได้แล้วละ

 

 

ต้องอยู่ยังไง ต้องทนต้องทำอะไรยังไง
ชีวิตที่มีแต่ลมหายใจ มืดมน อ้างว้างและว่างเปล่า
ยิ่งเดินยิ่งเคว้ง ทุกครั้งที่กอดตัวเองยิ่งหนาว
แค่ลมพัดเบาเบา ราวหัวใจ
ดังเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน

เธออยู่ที่ไหน ความรักเราตายแล้วหรือ
ไขว่คว้าไม่เจอสักมือ เฝ้ารออย่างท้อใจ
ทำได้เพียงเท่านั้น เรียกเธอซ้ำซ้ำ
หมื่นแสนล้านคำทุกวัน
เผื่อเธอซึ้งถึงความร้าวราน เธอจะเดินกลับมา

หายใจช้าช้า หัวใจเต้นเบากว่าเดิมช้าช้า
ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะเช็ดน้ำตา ฉันทำได้เพียงแค่ร้องไห้
ยิ่งลืมยิ่งช้ำ สุดท้ายคำตอบคือทำไม่ไหว
แอบฟังเสียงในใจ เสียงหัวใจ
ดังเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน

เธออยู่ที่ไหน ความรักเราตายแล้วหรือ
ไขว่คว้าไม่เจอสักมือ เฝ้ารออย่างท้อใจ
ทำได้เพียงเท่านั้น เรียกเธอซ้ำซ้ำ
หมื่นแสนล้านคำทุกวัน
เผื่อเธอซึ้งถึงความร้าวราน เธอจะเดินกลับมา

เธออยู่ที่ไหน ไม่สงสารใจฉันหรือ
ไขว่คว้าไม่เจอกับมือ เฝ้ารออย่างท้อใจ
ทำได้เพียงแค่นั้น เรียกเธอซ้ำซ้ำ
หมื่นแสนล้านคำทุกวัน
เผื่อเธอซึ้งถึงความร้าวราน เธอจะเดินกลับมา
เผื่อเธอสงสารคนไร้ค่า เธอจะมาก่อนฉันตาย

 

ปอลอ.ขอบคุณ คุณคนเขียนเพลงและปานธนพร ที่ทำให้ผมได้ฟังเพลงๆนี้

 

ปอลอ.ผมคงเริ่มเขียนไดใหม่อีกสักครั้ง มันผูกพันธ์หนะ แต่ไม่ได้หวังให้ใครเข้าใจอะไรที่ผมทำอยู่หรอกนะ สบายๆเพราะมันก้อแค่บันทึกความทรงจำของผมงะ

 

ปอลอ. อย่าลืมนะโลกใบนี้ไม่มีอะไรเป็นสูตรตายตัว ชีวิตมันยังคงต้องดำเนินของมันต่อไป ใบไม้อาจถูกเหยีบย่ำ แต่เมล็ดพันธ์กิ่งก้านก้อยังคงงอกผลิสีอ่อนๆของมันเริ่มสะท้อนแสงแดดและเติบโตต่อไปตามวันและเวลา (กึ๋ย..เขียนไรเนี้ยกรู)